BÄ°RÄ°NCÄ° BÖLÜM
MÜNEVVER TEYZE…
Annem huzurevinde…
Bunu kime ne zaman söylemek zorunda kalsam hüzünlü bir suçluluk duyuyorum o an. Ve hemen ardından eklemek zorunda kalıyorum: Kendisi istedi.Orada rahatı yerinde. Doktoru, hemÅŸiresi, bakıcıları… vs.vs.
Ama pek öyle deÄŸil biliyorum. Evet, kendi istedi, evet, her tür imkanı var, ama yaÅŸlı bir insanın ölümünü tek başına bir odada beklemesi, nereden bakarsanız bakın tarifsiz bir acı… Can Yücel demiÅŸti bir keresinde: YaÅŸlılık yaÅŸ iÅŸ diye. Hiç unutmam.
Çok istedim birlikte kalalım diye, ama bir hafta bile dayanamadı benim koÅŸullarıma. Çünkü annem en geç saat dokuzda, olmadı dokuz buçukta uyumak ister! Sigara ve alkolün adeta yeminli düÅŸmanıdır. O evdeyken dışarıda hava eksi yirmi derecede olsa balkona çıkıp sigara içmem gerekiyordu. Üstelik benim de kendisi gibi erkenden yatmamı istiyordu. Oysa annem sabah namazına kalktığında benim uykum geliyordu…
Dahası inanılmaz derece hassas ve alıngandır. Her sözden, her davranıştan gizli bir mana çıkarmaya hazırdır… Ve onuruna çok düÅŸkündür: Asla öyle düÅŸünmeseniz de size yük olduÄŸunu düÅŸünür ve bunu kendine çok dert eder.
Allahtan annem oldukça inançlı bir insandır. Bu inanç, onu ölüm korkusundan, hastalık endiÅŸelerinden, yalnızlık acısından koruyor. Sevdiklerinin, yakınlarının büyük bir bölümünü peÅŸ peÅŸe kaybettiÄŸi halde, gözleri umutla ve ışıl ışıl parlar hep. YaÅŸama sımsıkı sarılıdır. Bazen gündelik, basit sorunları dert edip abarttığımda aklıma annemin o koÅŸullarda bile heyecanla koruduÄŸu yaÅŸam sevinci gelir ve o an kendimden utandığımı çok bilirim.
Neyse ki annemin gelip gideni, ziyaretçisi çok. Ama öyle yaÅŸlılar var ki orada, yıllardır kimsesi gelip hatırını sormamıştır. Onları tanırım: Bütün gün salondaki yıpranmış koltuklarında oturup yola ya da kapıya bakıp iç geçirirler. Kapı her açıldığında, bakışları hemen oraya yönelir. Gelen kendileri için mi gelmiÅŸtir yoksa? Hemen anlarlar, bir baÅŸkasınadır. Gözleri kararır ve hafifçe bulanır. Koltukları gibi yıpranmış umutlarıyla bakışları yine yola ve kapıya çevrilir: Ta ki uykuları gelene dek…
Bu yaÅŸlılardan biri de 76 yaşındaki Münevver Teyze’dir. Pencereden kapıya ya da yola bakmadığı zamanlar, başında beyaz tülbendi, elinde tespihiyle koridorda volta atıp durur. Anneme her ziyarete gittiÄŸimde mutlaka karşılaşır, elini öper, hayır duasını alırım. Sitem etmeden de duramaz: Evladım, daha sık gel, anneni ihmal etme, seni çok özlüyor.
Bu sözleri her söylediÄŸinde baÄŸrıma tuz basılır, o baÅŸka…
HoÅŸsohbet, cana yakın bir kadındır aslında Münevver Teyze. Annemle de çok iyi anlaşırlar.
Ta ki, annemi en son ziyaret ettiÄŸim güne kadar. O gün, hafta içi bir öÄŸleden sonraydı. Annemin kapısının önündeki koridorda elinde tespihi, başında tülbendi koridorda volta atan Münevver Teyze’yle karşılaÅŸmıştım. Her zaman olduÄŸu gibi elini öpüp, hayır duasını aldım. O, her zaman olduÄŸu gibi yine sitemini yaptı. Ben yine sarsıldım.
Tam o an da annem odasının kapısı açtı, beni Münevver Teyze’yle konuÅŸurken görünce, ondan hiç beklemediÄŸim bir öfkeyle bana: Gel buraya, konuÅŸma onunla, çabuk, diye bağırdı. Ne yapacağımı bilemedim, elim ayağım birbirine karıştı. Münevver Teyze’nin yüzüne mahcubiyet ve çaresizlik dolu bir ifadeyle: Ne oldu, nesi var annemin, neden böyle? Diyebildim zor bela, ama Münevver Teyze benim kadar ÅŸaÅŸkın ve çaresiz deÄŸildi. Koridorda volta atmaya devam etti…
Annemin odasına girdim. ÅžaÅŸkınlığım sürüyordu. Üstelik haksızlığa uÄŸramıştım. Suçum annemin en yakın arkadaÅŸlarından biriyle sohbet etmekti! ‘Anne, niye öyle yaptın? Ayıp oldu Münevver Teyze’ye, ne oldu ki ÅŸimdi durup dururken?’
Annem tepkisinden hiç ödün vermeyerek: ‘Bir daha konuÅŸmanı istemiyorum onunla. Selam da verme…’
‘Anne, o senin arkadaşın, Münevver Teyze, neden selam vermeyecekmiÅŸim? Sorun nedir, inan anlamadım.’
Orospu o, dedi annem birden.
Gözlerim yuvalarından fırlamıştı. Kelimeler dudaklarımın arasından öylece çıkıyordu, adeta kekeleyerek: Åžimdi… Anne... Bu bizim Münevver Teyze… Durmadan tespih çeken… Elini öptüÄŸüm… Orospu öyle mi?
Evet, maalesef öyle… Buradaki herkes biliyor, artık kimse konuÅŸmuyor onunla…
ÅžaÅŸkınlığım merak dolu bir hayranlığa dönüÅŸmüÅŸtü artık. Sıra dışı bir öykünün içinde olduÄŸumu hissetmiÅŸtim. Münevver Teyze’ye duyduÄŸum hayranlığı annem fark etmemeliydi…
‘Anne nasıl olur, Münevver teyze senle yaşıt deÄŸil mi, bu yaÅŸta oluyor mu böyle ÅŸeyler, yani sakın bir iftira olmasın, hani?’
Ama bunları söylerken, kendimi çok tutmama raÄŸmen, gülmekten kendimi alamamıştım. (YaÅŸlıların cinsel istekleri bile gülünç geliyor çoÄŸumuza. Haksızlık var burada)
‘Gülme öyle’, diye bağırdı annem, ‘sen de ahlaksızsın onun gibi!’
‘Anne tamam, diyelim ben ahlaksızım, ama Münevver Teyze’ye ne
oluyor?’
Evet, iÅŸin özeti ÅŸuydu: Gerçekten Münevver Teyze, huzurevinin erkekler bölümünde hem de, bir adamla seviÅŸirken görevliler tarafından yakalanmıştı! Ve bu olay çok kısa bir zaman içinde herkes tarafından duyulmuÅŸtu. Orada kalan erkeÄŸi ve kadını olsun, seviÅŸmek, cinsellik gibi eylemlerden en azından çeyrek yüzyıl önce vazgeçtikleri için Münevver Teyze’nin yaÅŸadığı bu tatlı kaçamak huzurevinin tarihine karanlık bir skandal olarak geçmiÅŸti hiç ÅŸüphesiz.
Münevver Teyze, geleneklere, tabulara baÅŸkaldıran biri olarak benim gözümde artık sıra dışı bir insandı. Hem de çok sıradan bir ÅŸey yaptığı halde. Son sığınağı olan huzurevinde artık istenmeyen bir kadın oluvermiÅŸti…
Annemin yanından ayrılırken aklımda artık sadece Münevver Teyze’nin bundan sonra neler yaÅŸayacağı takılı kalmıştı.
Aradan iki gün geçmeden annemi aradım. Halini hatırını sordum. Ama sezgileri çok iyidir, bilirim . Niyetimi hissetti hemen: Münevver’i merak ediyorsun, deÄŸil mi?
‘Yok, anne, nereden çıkartıyorsun? Ben seni merak ettim’, diyerek, korkuyla savunmaya geçtim. Bu yaÅŸta hala annemden çekinirim. Gerçek bir Osmanlı kadınıdır çünkü. Kimseye eyvallahı yoktur. Lafını sakınmadan söyler. Biz onla birbirimizi çok iyi tanırız. Münevver Teyze’nin öyküsünden etkilendiÄŸimi, hatta onu yazmak istediÄŸimi çoktan anlamıştı…
Bugün basın toplantısı gibi bir ÅŸey yaptı burada, dedi…
Huzurevinde, basın toplantısı yapan bir Münevver Teyze fotoÄŸrafı düÅŸünün: Elinde tespihi, başında tülbendiyle mikrofonların karşısına geçip oturuyor ve yaÅŸadığı olaylarla ilgili kamuoyuna ve basına açıklama yapıyor! Üstelik bunu anlatırken annemin sesinde muzip bir tonlama var.
Evet, Münevver Teyze basın toplantısında kendisini dinleyen huzurevi sakinlerine (Hem huzurevi, hem sakinler, ne kadar fazla huzur oldu deÄŸil mi?) ÅŸu açıklamayı yapıyor: ArkadaÅŸlar uzun süredir benimle selamlaÅŸmıyor ve konuÅŸmuyorsunuz. Bu beni artık çok üzüyor. YaÅŸadığım olaya gelince, evet yaÅŸadım, yalan deÄŸil, sizden mi saklayacağım? Aranızda benim orospu olduÄŸumu düÅŸünenler olabilir. Ama deÄŸilim, bunu iyi bilin. Ben o adamla para karşılığı için deÄŸil, istediÄŸim için yattım. Ben erkekleri seviyorum. SeviÅŸmeyi seviyorum. Bu yaÅŸtayım, diye duygularımı bastıramam. Ä°çinizden geliyorsa sizde yapın, anlarım, hatta saygı duyarım.
MuhteÅŸem deÄŸil mi?
Dayanamadım, iki gün sonra yine aradım annemi: Anne nasılsın, bir ÅŸeye ihtiyacın var mı? dememe kalmadan:
Münevver’in konuÅŸması etkili oldu gerçekten. Artık ona selam verip konuÅŸanlar var. Hem anlayışlı olmak lazım, deyiverdi.
Münevver Teyze’ye ilk selam verip konuÅŸanlar arasında annem de varmış…
Devamı Gelecek Hafta...
Cezmi Ersöz / Guardianturk.com
