Hoş Geldin Büyük Usta! Ünlü Yazar Cezmi Ersöz Guardianturk.com’da!

Geriye Doğru Baktığımda...

Geriye doÄŸru baktığımda, çünkü ancak böyle anlaşılıyor bazı ÅŸeyler, ben aslında ilkokul 4.-5. sınıftan itibaren yazar olmayı kafama koymuÅŸum. Ama bu ciddi, planlı projeli bir düÅŸünce halinde deÄŸil. Tabi babamdan gelen Kuvay-ı Milliye, Kemalistlik, subaylık da var. Bu yüzden iyi, yardımsever, dürüst, çevresinde sayılan sevilen adam yani bir tür kahraman olmak üzere yetiÅŸtirildik biz. Çok küçük olanaklarla zengin çocuklarının önüne geçme projesi...Kemalizm biraz da böyle bir proje. Hadi bakalım kendinizi gösterin projesi, romantik bir proje bu. Öte yandan korkunç bir oyun bu. BaÅŸtan aÅŸağı yanlış hesaplarla dolu. Belli olanaklar babanın maaşı belli, makarna yumurta yiyorsun, hadi bakalım benim çocuÄŸum nasıl geçecek sizi projesi, üstelik iyi adam olacak ve onları da geçeceksiniz. OkuduÄŸun okul belli,mahalle devlet okulları.

Can Havliyle...

Memur ailelerinde bir çalkantı vardır. Can havliyle okursun, can havliyle yaÅŸarsın. Uzun vadede ne olacak diye düÅŸünemezsin. Lisede üniversiteye girebilmek için fen bölümlerinden mezun olmak gerekir. Ben de fen bölümündeydim. Arasıra edebiyat sınıfına giderdim. Millet orada Necatigil okuyor, Orhan Veli, Özdemir Asaf okuyor. Özeniyorum onlara, çünkü onlar edebiyat deyip kaybetmiÅŸler zaten. Üniversiteye giremeyecekler ama mutlular. Ben baÅŸarılı olmayı mutlu olmaya yeÄŸ tuttum. Çünkü baÅŸarılı olmak zorundaydım. Ailenin seni bir kere daha okutma ÅŸansı yok. Sınıfı geçmek zorundasın. Halkalar çok gevÅŸek yani. “Hadi lan bu sene de asayım, hayatın tadını çıkartayım biraz” dediÄŸin anda kayarsın. Yani can havli söz konusu olduÄŸunda kimse kimsenin bohem macera arayışını taşıyamaz. Böylece edebiyat hep gizli, yasak bir tutku olarak varoluyor bende. O da meÄŸer yaÅŸamının ta kendisi olmuÅŸ, meslek deÄŸil yani.

Kemalizm'e gönül baÄŸlamış...

Kemalizm’e gönül baÄŸlamış ve kaybetmiÅŸ bir aile benim ailem. Danslar, tangolar, radyo piyeslerine aÄŸlamalar, arkası yarın’lar üzerine sohbetler... Bir ütopya yaÅŸamışlar, ama ütopya duvara çarpmış. Benim babam o ütopyanın duvara çarptığını Özal’la anladı. Kemalizm’in kaybettiÄŸini, Kemalizm’e gönülden baÄŸlanan o samimi insanların kaybettiÄŸini babamda gördüm. Babamla beraber ben de yenildim. Çünkü ben o tarihe ne, o insanların yenilmiÅŸliÄŸine tanığım.

İnsanlara Bakıyorum...

Ä°nsanlara bakıyorum, inanılmaz bir tutarlılık çizgisi izliyorlar. O insanlar kendi oyunlarını asla bozamazlar. Benim binlerce okurum var. Fakat hiçbir basın organı Cezmi Ersöz’den bahsetmiyor. Ben bunu kendim yaptım. 28 yaşımda egemen medyaya tavır aldım. Yani tabancayı masaya koydum, gemileri yaktım. Onlar da benim ve benim gibilerin onların hamurundan olmadığımızı anladılar. Bugün paraya ihtiyacım olur, anlaÅŸma yaparım, üç gün sonra herÅŸeyi yazar çeker giderim, ellerinde patlarım yani. Ciddi bir misyonun sahibiyiz bu anlamda.

Açık KonuÅŸayım...

Bazı ÅŸeyler giderek netleÅŸiyor. Eurogold bütün gazetelere tam sayfa, yarım sayfa ilanlar verdi. Açık konuÅŸayım, Öküz ve Leman dergisi Eurogold’un ilanını alsaydı, ben bir daha oraya imzamı atmazdım. Ä°nsan yazar arkadaşından da bu kadar dürüstlüÄŸü bekliyor. Ama zaten holdingçiler bıçaklamadı bizi, en büyük darbeyi sağımızdan solumuzdan en yakın arkadaÅŸlarımızdan yedik. Benim çok sevdiÄŸim insanlar acı çekerek öldüler. Hayatlarını örnek aldığım, beslendiÄŸim, gönül bağı kurduÄŸum insanlar çok düÅŸük maaÅŸlarla, köÅŸelerinde, hayattan istifa etmiÅŸ vaziyette çığlık çığlığa öldüler. Åžimdi benim onların anılarına sadık olmak gibi bir misyonum var. EÄŸer ben Eurogold’un ilanını basan bir yerde yazarsam onlara haksızlık etmiÅŸ olurum. Bu dürüstlük anlayışına bugün aptallık gibi bakılıyor.

Tesadüfler ve Kaos

Tesadüfler, kaos...bizim hayatlarımızı birisi filme alsa kimse inanmaz. Absürd, akıldışı, tuhaf... Mesela ben pazarcılık yapıyordum. MahmutpaÅŸa’dan elbezi, havlu filan aldım. Pazarın en kötü yerindeyim, mafya var orada, yaÄŸmur yağıyor, havlular ıslandı. Bir baktım bir müÅŸteri geldi. Aaa annem! “Kaça havlular?” dedi. Yarısını anneme sattım. Bir baÅŸka zaman salça aldım. 25 kg. salça. Getirirken elimi kesti, yaÄŸmur yaÄŸdı, vapura zor attım kendimi. Açtım, bozuk çıktı. Zarar ettim. Akla mantığa uyan yanı yok yani. BeyoÄŸlu Rumeli Han’da dayımın yanında ofisboyluk yaptım. Bankaya para yatırır, vergi dairesine, defterdarlığa giderdim. Çay, dosya, sigorta bildirgesi taşıdığım yerlerde ÅŸimdi imza istiyorlar. Her ÅŸey akıldışı geliÅŸti çünkü. Mantığı yoktu. Hiç bir ÅŸey planlanmamıştı. Yine de ben o rastlantılardan, büyülerden, esinlerden yanayım. Sait Faik’de sistem mi vardı? O rastlantılarla yaÅŸayan bir insandı. Hayatlar onu çekerdi, insan yüzleri onu çekerdi, bakışlar, adını koyamayacağımız bir takım insan davranışları, içseziÅŸler ve yoÄŸun duyarlılıklar onu çekerdi. Ekollerin adı sonradan konulmuÅŸtur. OÄŸuz Atay’ı da bu nedenden çok seviyorum. Küçük memur ailesi, plan program yok, anlık duygular...